Ergens in een archief in Antwerpen ligt de eerste:

folio 225, in het Latijn, in dichtvorm.

Jan Moretus schreef aan Christoffel Plantijn,

zijn schoonvader, de man van de drukpers.

Het was 1573, er was nog geen België, er was nog geen leerplicht.

Er waren nog geen koeien van letters,

alleen iemand die zijn naam veranderde en dacht, ik schrijf het op.

En hij schreef het op en sloot af met ratione recta,

Latijn voor 'met de juiste rede'.

En dat is misschien het enige wat ik wens voor 2026.

De juiste reden, of toch een rede.

1573 en de nieuwjaarsbrief was uitgevonden, de traditie zou volgen.

12 januari 2026.

Mijn alarm vanochtend was een drilboor bij de buren.

Perfect synchroon met mijn echte wekker.

Alsof ze hadden afgesproken:

rendez-vous om 8 uur, op de twaalfde dag van het nieuwe januari.

Dat komt goed uit, want mijn goede voornemen is om dit jaar minder te snoozen.

Van de 41 nieuwjaren die ik heb mogen meemaken, was dit het enige met een boor als wekker.

Kleine disclaimer, deze speech of nieuwjaarsbrief is hoogst persoonlijk:

van mij, voor mij, voor u en dan van u, mensen die willen, kunnen, een e-mailadres geven en ik stuur de pdf.

Liefste mensen, ik beloof plechtig om dit jaar beter mijn best te doen,

minder te scrollen, minder tabs open te laten staan.

Nee, dat is niet waar.

Gelogen is het niet, maar het is niet waar.

Beter ons best kunnen we niet doen.

Verder ons best zullen we blijven doen.

Liefste meter, liefste peter, hoe meer jullie geven, hoe beter.

Nee, dat is niet waar. Ik vraag niets dit jaar.

Behalve misschien dit:

ik vraag plekken die nog niet, niet meer of opnieuw bestaan.

Kelders die we nog moeten graven.

Strobo-silhouetten in brons gegoten.

Standbeelden voor de nightlife-organisaties.

Haltes 'Bruxelles-poésie'.

Minder kerstmarkten,

lege witte MIVB-panelen met ruimte voor de juiste woorden

en remedies voor alles wat eindigt op -itis of -itus.

Vorige maand zei iemand mij: 'Oei, het is bijna tijd voor een jaaroverzicht!'

Ik zei: 'PUTAIN, ik leef in een jaaroverzicht, alle dagen van 't beste!'

Maar dat was ook niet waar.

Dat laatste had ik gedroomd.

Ik heb nooit zoveel gedroomd als vorig jaar.

Het moet zijn dat het nodig was. En het was nodig.

Dat doet er mij aan denken, ik heb mijn dromen nog nooit bedankt.

Misschien omdat ik denk dat ze van mij zijn.

2026 wordt het jaar dat ik mijn dromen zal trakteren!

Op: dromen vol gezondheid. Santé!

Op: dorpelijke dromen. Santé!

Dat wens ik de grootstad toe: dorpelijke dromen.

Verboden, verboden, kleinere torens, grotere ambities op kleinere schalen,

sorry, ik ben aan het afdwalen.

Van de 41 die ik er heb mogen meemaken is 2025 mijn minst favoriete jaar geweest.

Het heeft diep gepiekt, hoog gedaald, heeft de verwarring algemeen gemaakt,

het ongenoegen mainstream vertaald, pistache kleuren over de toog gehaald.

2025 zal zich nog generaties lang diep mogen schamen.

En dan vraagt een mens zich af, droomt een jaar soms van zichzelf?

Of dromen wij het jaar elke nacht opnieuw?

2025 was een droom die zichzelf niet herkende,

een huis dat zichzelf tot in alle hoeken verlicht had.

Een volledig verlicht huis wordt onbewoonbaar.

En zo gaat het ook met de jaren, ze worden onbewoonbaar.

2025, het jaar dat TikTok bijna verboden werd,

kwaadheid bijna beursgenoteerd werd.

Dubai chocolade de wereld veroverde,

luide lounge verder de wereld veroverde,

terwijl de wereld zichzelf niet wist te veroveren.

En wij maar swipen.

Links, rechts, rechts, rechts, rechts links, rechts, rechts, rechts, rechts, rechts.

Onze post-post-postmoderne onrust voorbij.

Zo zenuwachtig constant alles aan het missen

De dokter gaf mij pilletjes tegen de zenuwachtigheid.

Hier, voor de zenuwzachtigheid.

Over minder dan een jaar zal ik mijn leven nauwelijks nog herkennen.

Schreef ik in 2022.

En het klopte. Het klopt nog steeds. Het zal blijven kloppen.

Maar hier is het geheim:

dat is de bedoeling!

Onherkenbaarheid is geen bedreiging, het is een belofte.

2026 wordt het jaar waarin we onszelf niet herkennen en daar oké mee zijn, meer dan oké.

Dus voor 2026 wens ik minder lampen aan, minder spotlights,

meer donkere uithoeken die niet doorgelicht moeten worden.

2026 is nog onbeschreven, dat is het mooie eraan.

De cursor knippert, misschien is dat mijn hoop voor dit jaar.

De kleine hoekjes van het leven spelen, spelen, spelen

en voor iedereen één voor één onredelijk veel leven.

Brussel 12 januari 2026,
je kapoen Alex.

 ​

Speciale talkshow episode: een gesprek met: [Serge Van Duijnhoven](https://sergevanduijnhoven.wordpress.com/).\

Dichter en podiumbeest. Wizzard of Oss (geboren aldaar in 1970), alchemist van het woord, derwish van verlangen, oorlogsverslaggever, schrijver van filmscripts, pionier op het gebied van de techno-poëzie. In de jaren negentig maakte hij in Nederland en Vlaanderen furore met het tijdboek MillenniuM en, ver daarbuiten, met zijn band Dichters Dansen Niet (Poets Don’t Dance). Van Duijnhoven won de Nova Makedonia Award, en was een van de passagiers aan boord van de Literature Express Europe 2000, verbleef in Armenië, Frankrijk en de VS als writer in residence. Negentien jaar lang woonde hij in Brussel, waar hij werkte als verslaggever. Op 5 september 2025 verschijnt een monumentale nieuwe bundel van Van Duijnhoven: Nooit meer zo nu. Een klapper van 300 pagina’s, tevens de eerste uitgave van de B.V. Exupéry & Company.

\

Poëzie die leeft voorbij het papier.

'Tot nu toe' bundelt voor het eerst het veelzijdige dichterschap van Alex Deforce. Zijn poëzie vond de afgelopen jaren een groeiende schare luisteraars op vinyl en via streamingdiensten, en verschijnt nu voor het eerst in bundelvorm voor de lezer. De bundel is geen verzameld werk maar brengt wel het gros van Deforces muzikale werk samen met zijn andere poëzie, dat zich niet laat vangen in één concept of één thema. Tenzij het leven zelf dan, dat van de dichter en de wereld rondom, tot nu toe.

‘Het is duidelijk dat Alex Deforce een dichter is met een missie maar ook met een talent om in enkele zinnen een beeld of een inzicht op te roepen.’ — MappaLibri

Sinds zijn eerste dichterlijke stappen in 2019, op 'Nachtdichter' van Victor De Roo, heeft Alex Deforce (1984) een unieke positie in het literaire landschap ingenomen. Met Tussenbruggen(2024) creëerde hij een meertalig werk dat niet alleen letterlijk tussen twee bruggen in het Brusselse ontstond tijdens pandemische wandelingen, maar dat ook figuurlijk fungeerde als een weerspiegeling van de meertalige realiteit van onze hoofdstad. Deforce werkt frequent samen met muzikanten uit de Belgische underground muziekscene. In 2022 richtte hij Les Editions Deforce op, een kleine uitgeverij die samenwerkingen uitbrengt met onder anderen Azertyklavierwerke (Vieze Meisje), Victor De Roo en Paulo Rietjens (Stikstof, Zwangere Guy). Daarnaast speelt hij momenteel live met burger service (NL) als Morgen De Knoop.

Music: Jan Tromp / burger service Poetry: Alex Deforce

Camera/Editing: Jozef Devillé Recording: Guido Beeldstroo Mix: Michiel De Maeseneer Master: EQuus / Pieter De Wagter

Knelpuntbarrista's bijten zich vast. Het miezert op de zwart-witte dag. Dit zijn de beelden waar Morgen De Knoop mee werkt: de poëzie van het vastlopen, de schoonheid van het mislukken, de waarheid in de kortsluiting tussen wat we willen en wat we kunnen. Tussen kleinkunst en new wave gedijt Morgen De Knoop.

Als Morgen De Knoop slaan burger service en Alex Deforce de handen in elkaar om de immense gaten in de popgeschiedenis te vullen. Anderhalfvolle glazen, het begin de siècle, knelpuntbarrista’s, matuvu gezelschap in driezitsfauteuils in Brussel, Antwerpen en ver over die ene grens...

Zij - live at Ancienne Belgique (18/01/2024)
Music & Vocals: Charlotte Jacobs
Poetry & Vocals: Alex Deforce
⁠Featuring: Hanne De Backer & Suzan Peeters
⁠Mix: Tom Lezaire
⁠Master: Stef Van Alsenoy\

RIP De Nooit Moede

(English below)

Bestel hier (kies pick-up of mail of DM als u wil pre-orderen zonder verzendingskosten)! In december openen we 1 dag lang een pop-up shop voor wie het juweel wil komen ophalen.

Alex Deforce en Charlotte Jacobs werkten samen met juweelontwerper Souris aan Spiritjuweel I: Kwart Voor Straks, een zilveren vertaling van Victor Verhelsts coverontwerp voor hun album (eerder dit jaar uitgebracht bij Stroom).

Spiritjuweel I flirt in “tinten stilte" als een poëtisch-verantwoorde, schaamteloze verleiding. Delicaat en veelzeggend. De suggestie van subtiele rijkdom. Het verschil tussen “bling” en “shine.”

Ketting met hangertje Gemaakt van zilver 925 Breedte: 1.3cm Hoogte: 8mm Gewicht: 8gr

Ieder doosje gezeefdrukt door de dichter zelf.

////////

Order here (DM if you'd like to pre-order with no shipping costs!) In December, we’re opening a one-day pop-up shop for those who want to pick up the jewel in person.

Alex Deforce and Charlotte Jacobs collaborated with jewelry designer Souris on Spiritjuweel I: Kwart Voor Straks, a silver interpretation of Victor Verhelst's cover design for their album (released earlier this year by Stroom).

Spiritjuweel I flirts in "shades of silence" as a poetically justified, shameless seduction. Delicate and meaningful. The suggestion of subtle wealth. The distinction between "bling" and "shine."

Necklace with pendant Made of 925 silver Width: 1.3cm Height: 8mm Weight: 8g

Each box is custom screen-printed by the poet himself.

**Tussenbruggen is een ‘binge-wandeling’ van botsende belangen en wringende generatiewissels. De aflossing van de wacht waarop niémand zat te wachten, geschreven in het antichambre van de vernieuwingsdrang.
Spoiler: het begin eindigt niet.

Vanaf nu beschikbaar in de beste boekenwinkels, of rechtstreeks bij de auteur.

Boek release:
zaterdag 21 september - 17u30
tijdens Poetik Bazar
in de Hallen van Schaarbeek,
met live performance van de Brusselse vertaling
door Claude Lammens en Kyle Coppens op sax.